Θα σας διηγηθώ μια ιστορία…

Πρόκειται για ένα τύπο που είχε πάθος με τη μουσική σχεδόν από την γέννησή του. Σε μια μικρή κωμόπολη της Βόρειας Ελλάδας με λιγοστές δυνατότητες μουσικής εκπαίδευσης κατάφερε να ολοκληρώσει 4 χρόνια σπουδές και να διατελέσει και μέλος της φιλαρμονικής του Δήμου… Τελείωσε το Λύκειο και ολοκλήρωσε τις τουριστικές σπουδές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.  Πτυχιούχος ήδη εργάστηκε σε μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες φθάνοντας στη θέση του διευθυντή πωλήσεων μετά από χρόνια…

Στη συνέχεια συμμετέχοντας σε μουσικά σχήματα αλλά και μόνος του ψυχαγωγούσε τον κόσμο σε διασκεδαστικά κέντρα και μουσικές σκηνές παράλληλα με το ξενοδοχειακό του επάγγελμα. Όταν και αυτό «στέρεψε», καθώς αναζητούσε να βρει  βασική εργασία, συνέχισε την αγαπημένη του ασχολία δηλ. να παίζει και να τραγουδά κάπου και να απολαμβάνει πέραν των πενιχρών αμοιβών, την αποδοχή του κοινού και των συνεργατών του. Αυτή η επιλογή όμως του στερούσε την ιδιότητα του ανέργου διότι αν και μακροχρόνια άνεργος από το πρωτογενές επάγγελμά του (ξενοδοχοϋπάλληλος) φαινόταν εργαζόμενος κάθε φορά που έκανε ένα μεροκάματο… Αν και ζούμε σε μια χώρα τουριστική, μετά από 20 έτη προϋπηρεσίας σε μεγάλο ξενοδοχείο της πρωτεύουσας, δεν είχε ούτε τηλεφώνημα σχετικά με προσφορά εργασίας στα αναρίθμητα αιτήματα και αποστολές βιογραφικού  σε ξενοδοχειακές μονάδες .

Χωρίς να χάσει το κουράγιο του συνέχισε να γράφει και να τραγουδά μέχρι τη μέρα που εμφανίστηκε ο κορονοιός…  Όπως όλος ο κόσμος, έτσι κι εκείνος από το σπίτι χωρίς καμία οικονομική βοήθεια αναζήτησε την πιθανότητα της κοινωνικής μέριμνας και του επιδόματος των 800 ευρώ…  Είχε την ατυχία κι εκεί να μην είναι αορίστου χρόνου υπάλληλος και να μην δικαιούται το εν λόγω επίδομα. Την στιγμή που η χώρα επιδοτεί τους λαθρομετανάστες, αρνείται να δώσει επίδομα σ αυτό τον άνθρωπο και σε χιλιάδες άλλους που έτυχε να βρεθούν στην ίδια θέση… Όπως δήλωσε και ο Άδωνις Γεωργιάδης, εφόσον με κάποιο τρόπο τα έβγαζαν πέρα, κάτι θα σκεφτούν και τώρα…

Οι ανάγκες που ξεδιπλώνονται μπροστά μας τις μέρες που έρχονται είναι πολύ μεγαλύτερες των 800 ευρώ και αναρωτιέμαι ποιος νους θα εφεύρει τρόπους επιβίωσης όταν όλα είναι κλειστά, όταν η ηλικία είναι απειλή και όταν οι απαιτήσεις των ανθρώπων που συντηρείς μεγαλώνουν… Μετά από αλλεπάλληλες προσπάθειες επικοινωνίας τόσο με τις «πλατφόρμες» όπου εκτύπωναν μόνο έντυπα και βεβαιώσεις, όσο και με τις διάφορες υπηρεσίες (Επιθεωρήσεις Εργασίας, Εργάνη, ΟΑΕΔ κλπ) το συμπέρασμα ήτο ότι «δεν πληροί τις προϋποθέσεις»… Δηλαδή δεν είχε πλέον του δωδεκαμήνου ανεργία, ούτε 50 ένσημα την προηγούμενη χρονιά στον κλάδο, χωρίς βέβαια να ασκεί οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα. Στη διαδικασία διερεύνησης του θέματος με διάφορους συλλόγους μουσικών και με συναδέλφους, διαπιστώθηκε ότι δεν είναι ο μοναδικός που περιμένει δικαίωση και βοήθεια από τη μέριμνα της Πολιτείας , όταν σε όλες του τις υποχρεώσεις ήταν πάντοτε συνεπής.

Η απόγνωση φέρνει αγανάκτηση και κατάθλιψη… όχι όμως για εκείνον ! Μέσα στην καρδιά της μάστιγας του Κορωνοιού, το τρίτο του παιδί πετυχαίνει στις εξετάσεις την εισαγωγή του στο Πανεπιστήμιο του Ηρακλείου! Με δανεικά πηγαίνει και βρίσκει σπίτι, τακτοποιεί το παιδί και αναδιοργανώνει όλες τις ψυχικές δυνάμεις για να αλλάξει ρότα και σκέψη…

Καταφέρνει να σκεφτεί θετικά, να οδηγήσει τη σκέψη του πέρα από αυτό που βλέπει, να ευχαριστήσει τον Θεό για την ζωή και τα δώρα που του πρόσφερε, να χαρεί όσα έμειναν γύρω του και να μην σταματήσει να ΕΛΠΙΖΕΙ ούτε για ένα λεπτό!

Ο τύπος είχε γράψει κάποια στιγμή παλαιότερα ένα τραγουδάκι που το επικαλείται κάθε φορά που προκύπτει ένα πρόβλημα… Έχω την εντύπωση ότι θα βοηθούσε οποιονδήποτε βρισκόταν σε παρόμοια κατάσταση…

Θα περάσει κι αυτό…

Αν τελευταία όλα πάνε στραβά
Αν η ζωή σου φέρνει βάρη πολλά,
Αν το εισόδημα δεν είναι αρκετό,
Αν σ απολύσανε και πάει κι αυτό…

Αν σε κορόιδεψαν οι πολιτικοί,
Αν σ οδηγήσανε στην καταστροφή,
Αν τα όνειρά σου ρίξανε στη φωτιά
Αν αποκόμισες απάτη, ψευτιά

Θυμήσου κάτι κι είναι αρκετό!
Τέσσερις λέξεις κράτα στο μυαλό:

«ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ»
Σίγουρος να σαι,
«ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ»

Αν φως στο τούνελ βλέπεις πια λιγοστό
Αν δεν αρκεί μόνο το… βιογραφικό
Για να εργαστείς πια δεν μπορείς πουθενά
Αν κάποιοι λένε πως μεγάλωσες πια…

Αν όσα ήξερες και όσα μπορείς
Μένουν στα αζήτητα και συ απορείς
Γιατί για όλα σου ζητούν μετρητά
Όταν η τσέπη πια δεν έχει λεφτά?

Όταν οι φίλοι σου «χαθούν» ξαφνικά,
Όταν τελειώσουνε και τα δανεικά,
Όταν κι αυτή που αγαπάς σ αρνηθεί,
Όταν η κάθε ελπίδα εξαφανιστεί

Όταν το κλάμα σου θα τρέχει καυτό
Όταν την πτώση σκέφτεσαι στο κενό

Θυμήσου κάτι κι είναι αρκετό!
Τέσσερις λέξεις κράτα στο μυαλό
«ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ»
Σίγουρος να σαι,
«ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ»
Στάσου και σκέψου για ένα λεπτό
Κι αν σε σταυρώσουνε
σαν τον Χριστό
Πάντα να λες…
«ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ»

Μάης 2013