| ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ
Αντάμωσαν όλοι οι λαοί τον κόσμο για να σώσουν Όλοι χρωστούν στον διπλανό, μα δεν έχουν εισπράξει Ζήσαμε πολέμους, ζυγούς, γράψαμε ιστορία Στίχοι – μουσική – ερμηνεία Γιάννης Νάκος Οκτώβρης 2011 |
Παρουσίαση στο :
http://www.youtube.com/watch?v=w1Z0x67QNiM
Πριν από χρόνια σε μια νύχτα βροχερή
συναντηθήκαμε τυχαία
είχαμε αλλάξει τόσο μέχρι το πρωί
έρωτας χτύπησε λαθραία…
Σαν μπήκες μέσα στη ζωή μου οριστικά
παντρέψαμε όνειρα κι ελπίδες
μα διάλεξες να ζεις δικά σου μυστικά
δικές σου απόκρυφες σελίδες…
Κι αν είσαι ανάμνηση πικρή
στης Φαντασίας το Νησί
θα βγω για να σε τραγουδήσω
δυο προσωπάκια αγγελικά
σβήνουν στην μνήμη μου όλα αυτά
κάθε που πάω να σε μισήσω…
Κάνε ότι θες λοιπόν δεν έχει διαφορά
κι ας μη πιανόμαστε στα λόγια
ξέρει ο καθένας μας πως μένει πάντα η ευωδιά
στο χέρι που προσφέρει ρόδα…
Οκτώβρης 98
Όλο τον κόσμο γύρισα, τα χρόνια μου περνούνε,
θαλασσοπούλια ρώτησα πως είσαι να μου πούνε…
μην είσαι νιά, μελαχροινή, ξανθή γαλανομάτα;
Κοντούλα να σαι, ή ψηλή, αγέρωχη στη στράτα;
****
Κι εκείνα μου αποκρίθηκαν πως είσαι όπως σε θέλω
ο νους και τα όνειρο μαζί κρατούνε το πινέλο
Σαν του Αιγαίου ζωγραφιά και σαν τον Ψηλορείτη
Και σαν τον Πύργο τον Λευκό και σαν τη Σαλονίκη
****
Ψάχνω ψυχή μου να σε βρω κι είν άφθαστη η θωριά σου
Πολύτιμη σαν θησαυρός η ανοιχτή αγκαλιά σου
****
Με πήρε η βάρκα στ ανοιχτά και με το μαϊστράλι
Ένα δελφινοκόριτσο μπροστά μου ξεπροβάλλει
Με κάλεσες αφέντη μου; Μου λέει και σαστίζω
Όνειρο θα ναι σκέφτηκα καθώς την αντικρίζω…
****
Με ένα χαμόγελο γλυκό, δίχως καιρό να χάσει
Με παρασέρνει στο βυθό φιλιά να με κεράσει.
Βγάλαν τη βάρκα τα νερά μονάχη στ ακρογιάλι
Δίχως ψαριά, χωρίς κουπιά, δίχως το παλληκάρι…
Άγνωστη και απρόβλεπτη του καθενός η μοίρα
Το πεπρωμένο ορίζει ο νους σαν αποκτήσει πείρα
Άνθρωπε…. Μες το ταξίδι της ζωής έγινες αιωνόβιος
Ψαράς, αγρότης, δικαστής, αλήτης, μηχανόβιος
Έγινες επιστήμονας, γιατρός, κατακτητής
Μα άπληστος, επικίνδυνος για πλάσματα της γης…
Σου μάθαιναν πώς να αγαπάς να δείχνεις καλοσύνη
Μα θάμπωσες και θόλωσες στου πλούτου τη σαγήνη…
Ζητούσες πάντα πιο πολλά κι ας είχες ήδη τόσα
Ηγέτης οικουμενικός, γνωστός σε κάθε γλώσσα…
Κι ήρθε μια μέρα ξαφνικά να μας ταρακουνήσει
Και μες τα σπίτια μαζικά όλους μας να μας κλείσει…
Αυτή την Άνοιξη παιδιά να δούμε από το τζάμι
Να θυμηθούμε μυρωδιές που πήγαιναν χαράμι
Έναν καφέ και μια αγκαλιά χωρίς καμιά βιασύνη
Στα tablet και στα κινητά το μήνυμα θα μείνει…
Ζούμε μα είμαστε άρρωστοι στον ίδιο τον πλανήτη
Ας έχει τόσες ομορφιές, εμείς μένουμε σπίτι!
Άνθρωπε αν δεν συμμορφωθείς, θα ζεις με στεναχώριες
Σε υγρά δωμάτια σκοτεινά θε να μετράς απώλειες
Κι αντί να τριπλασιαστεί το είδος σου στην πλάση
Σε δυο στιγμές θα αφανιστείς εκεί που έχεις φτάσει
Γι αυτό κι εγώ θα τραγουδώ, -ίσα που προλαβαίνω-
Για ελπίδα, αγάπη θα μιλώ, ακόμα όσο ανασαίνω…
Όχι δεν είναι τιμωρός αυτή η επιδημία,
Συνείδηση του καθενός είναι και ΕΥΛΟΓΙΑ!
Ας καταλάβουν οι λαοί σ΄ όλη την οικουμένη
Ότι κι αν κάνεις στη ζωή, μόνο η αγάπη μένει…
21-3-2020 ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΑΚΟΣ