Όσο η Ζωή αποτελεί Δώρο Θεού στην Πλάση
Θα πρεπε ο άνθρωπος να βρει τρόπους να το εκφράσει
Διχόνοιες , πόλεμοι , έριδες να λείψουν με τη μία
Αν ήταν να εξαφανιστεί για πάντα η κακία…
Αντί για επιδόματα κι εράνους για τους λίγους
Η κοινωνία να νοιαστεί να σώσει τους κατοίκους
Από οικονομικές επιδρομές με αβάσταχτα τα βάρη
Που «κόβουν την αναπνοή» , Θείο Δώρο που έχουν πάρει…
Άκουσα ανακάλυψαν ενέργεια αιώνια
Και μπαταρίες που λειτουργούν για 400 χρόνια…
Βαλίτσες γιομάτες μετρητά κινούνται παρανόμως
Κι ο πλούτος συσσωρεύεται πια στους … υπονόμους!
Συναλλαγές ψηφιακές τρελή τεχνολογία
Κι η επιστήμη ξεπερνά την κάθε φαντασία…
Σκέψου να ανακάλυπταν και μια εφαρμογή
που θα έλυνε το πρόβλημα της φτώχειας στη ζωή…
Όπως εκπέμπεται το ΣΟΣ στον κίνδυνο απ’ τα πλοία,
αισχάτη ελπίδα του φτωχού το μπαττον “ευσπλαχνία”!
Πόσες ζωές θα άλλαζαν, πόση χαρά θα είχαν
όλοι όσοι στο “δούναι και λαβείν” με αγάπη συμμετείχαν…
Ωστόσο ο Άνθρωπος εδώ στην πρόσκαιρη Ζωή του
Δεν βρήκε ελιξίριο, έχασε την ψυχή του
Αν κάποτε αφουγκραστεί, δεί τον Δημιουργό του
Όσο τον κόσμο «κυβερνά» θαρρώντας τον δικό του
Μπορεί και στην αναπνοή να δώσει «ασυλία»
Κάθε σφυγμός , ίχνος ζωής και μία ευκαιρία
Ελάχιστο εισόδημα σε όποιον αναπνέει
Και νεογέννητα μωρά Ελεύθερα από Χρέη!
Αλήθεια, Που απευθύνομαι; Θα με άκουγε κανείς;
Όνειρο Θερινής Νυκτός; Ή Πόθοι Ευσεβείς;
Ευχή, ή Κατάρα τελικά αυτή η λογική;
ΑΝ δεν ακούσει ο Άνθρωπος το κάνω ΠΡΟΣΕΥΧΗ!